U n Me

U n Me

Thursday, July 22, 2010

U & ME - Episode 1


Aku mengatap bibir. Memang mamat rambut cacak ni nak kena gaya nye. Hish!! Sikit punya berbahasa kita dengannye. Dia pulak buat-buat tak berbahasa. Aku gunting rambut cacak tu baru tahu. Tak pun aku botak terus je.

“ Awak ni paham bahasa ke tidak!” Ujar ku geram. Gigi ku katip kuat. Selamba saja dia tersenyum. Boleh tahan juga hot temper minah ni. Aci selamba tahi cicak jer. Rambut yang pendek itu memang padan dengan wajahnya yang mulus itu. Sejuk mata memandang.

“ Alloooooo….Ada aku kesah?” Ujarnya dengan nada menyakitkan hati. Pasti bernanah telinga minah cute ni. Aku menarik nafas sebab tahap kesabaran ku sekarang hampir sifar@zero.com. Kerja berkumpulan yang diberi oleh Prof. Adli kepada kami berdua, namun hanya aku yang bertungkus-lumus menyiapkannya. Lepas tu mamat rambut cacak ni siap goyang kaki jer. Siapa tak geram tahap mahu baham orang? Sikit punya baik kita cakap manis terlebih madu. Boleh pulak dia tayang muka cicak tanpa rasa bersalah. Nak cakap minta maaf atau terima kasih pun tak! Memang lelaki ego! Patut ke tak patut?? Jawab! Alamak..gayanye minah ni dah nak baham aku aje.

“ Memang kau tak kesah. But please la..ni kerja berkumpulan. Kau patutnye bagi la sesuatu even kau tak nak tolong bagi idea. Just taip ke..at least ada juga tolong. Tak la kau dapat nama je. Tak berkat tau!” Ceramah ku free jer. Tapi betul la gaya cakap dengan tunggul atau tiang lampu. Aku saja je buat muka tak berperasaan. Biar minah tu meletup. Memang la minah ni cute kalau marah. Tapi memang sedia cute pun. Erk..Aku cakap apa ni??

“ Whatever!!” Ujar lelaki itu dengan muka tidak berperasaan. Ni dah tak boleh sabar lagi nih. Nak kena sound jugak gayanye. Memang nak kasi libas dengan kasut ni.

“ Last aku tanya, ok. Kau nak tolong ke tak???” Ujar ku serius. Lelaki itu merenung ku seketika sebelum menggelengkan kepala. Aku pantas bangkit. Mak ai…dah kes teruk nih. Minah ni betul-betul marah. Mampus la kalau project ni tak jalan.

“ Ok, fine. Mula saat dan detik ni..secara automatik dan rasminya..kerja ni belong to me..just me ok. Aku tak nak tulis nama kau pun kat sini. Memang pun macam tu kan. Kau bukan nak tolong or sumbang apa-apa pun. So..kau jawab la sendiri kat prof. Adli.” Ujar ku lancar. Pantas aku bangun dan mengemas buku nota dan laptop.

“ Wei!! Ni apa kes?” Soal lelaki itu turut bangun. Mukanya merah menyala. Aku buat-buat tak nampak. Padan muka. Aku enggan membuka mulut lagi. Kalau boleh aku ingin terus pergi. Biarlah mamat ni dengan rambut cacak dan muka cicak dia. Mati la ni. Minah ni memang diam-diam ubi berisi.

“ Kau tak boleh buat macam tu.” Ujar lelaki itu tidak puas hati. Aku ingin berlalu dengan segala harta karun yang aku tatang untuk project prof Adli. Alamak..habis la project tu. Ryan Hidayat sudah gelisah melihat wajah serius ku.

“ Kau dengar tak?” Soal lelaki itu. Aku menoleh sekilas.

“ Kenapa tidak? Juz look at you…I bawa semua benda ni for this project. But you..senang-senang je lenggang kangkong. Kalau kau tak nak join aku…just cakap la. Aku pun tak kisah. Suka lagi ada. Aman hidup aku.” Jelas ku enggan memberi muka dengan mamat muka cicak tu. Mak ai…memang la hangin monsun la minah ni.

“ But..this is my project too.” Ujar lelaki itu seperti ingin menegakkan benang yang basah. Aku mengecilkan mata merenungnya.

“ Your project too??? Tak de maknanya la word tu. Kasi buang dalam sungai jer!” Tegas ku lalu mula mengorak langkah.

“ Wei!! Tak aci la. Ok..fine…aku taip..kau buat research. Deal?” Ujarnye cuba berkompromi. Minta – minta minah ni setuju. Aku mengaru kepala lalu menoleh. Terasa ingin mendera mamat muka cicak tu pun ada. Kasi pengajaran sikit aje la.

“ Erm..too late.” Ujar ku lalu meneruskan langkah. Dia mengekori langkah ku.

“ Wait..wait..ok. Serius..kali ni I’ll give all my support for this project. Deal? Kau nak suruh apa-apa pun, aku buat. Nak suruh terjun sungai pun boleh.” Ujar lelaki itu cuba memujuk ku. Aku ingin ketawa namun sedaya upaya aku tahan. Buat lawak la pulak. Aku suruh terjun sungai betul-betul baru tahu. Aku berpura-pura berfikir dan mempertimbangkan permintaan lelaki itu. Please..please..menyesal pun ada buat minah ni marah.

“ No..thanks.” Ujar ku lalu berpaling. Aku belum puas mendera jiwa mamat ni. Biar la dia belajar susah dulu la. Aku tersenyum nakal. Dah agak dah. Minah ni memang boleh tahan.

“ Wei..yang kau emo sangat ni kenapa? Datang bulan ke?” Sindir lelaki itu. Adus..terlebih cakap lagi. Makin meningkat la suhu minah ni nanti. Tetiba saja muka ku panas. Ni dah masuk bab kurang perisa. Aku segera berpaling.

“ You…nak kena backhand? Nak kena libas dengan kasut?” Ujar ku sambil membulatkan mata. Lelaki itu pecah ketawa. Aisee..lucu pulak minah ni.

“ Ok..ok..sorry..aku serius ni. Aku akan ikut cakap kau. Macam mana? Setuju?” Ujar Lelaki rambut cacak dan muka cicak itu perlahan. Aisee..pandai pun berbahasa. Ni tak..main hentam keromo je. Main terjah dan sesedap selamba je nak bercakap. Tak de manner langsung. Kalau tadi la kau cakap macam ni, dapat jugak aku consider. Ni tak..asyik-asyik nak suruh suara aku sampai ke langit je. Minta-minta minah ni setuju. Doa Ryan Hidayat dalam hati.

“ Ni peluang terakhir aku bagi kau. Kalau kau buat perangai babun macam tu lagi..awas la!” Ujar ku memberi amaran. Ek..Perangai babun? Macam tu ke? Apa-apa je la. Mata lelaki itu bulat memandang ku. Babun??? Mak ai…ade ke kata aku babun. Tak pe..kasi minah ni cool sikit la. Naiya aku kalau dia tarik balik kata-kata dia.

“ Perangai babun??” Ulang lelaki itu pelik. Laa..betul la aku tak dapat tahan. Nak juga soalan ni keluar.

“ Peribahasa baru ke? Tak pernah dengar pun?” Soal Ryan Hidayat buat-buat mangkuk hayun. Buat-buat bengol je la. Aku mengatap bibir.

“ Ha..ha..ha..lucu sangat sampai aku lupa nak ketawa.” Ujar ku selamba habis dengan ketawa satu-satu yang pasti buat orang geram bagai nak tanam orang yang ketawa tu underground je. Mak ai..geram nye aku dengan minah ni. Aku bungkus kau masuk kotak baru tahu.

“ Lucu jugak kau ni yek. Nama kau tadi sapa yek?” Soal lelaki itu membuatkan aku tersenyum plastik. Bagai nak campak mamat ni dalam tangki najis je. Haru!! Aiseee..Memang aku ingat pun nama minah ni. Kalau aku tanya dia pun, memang sah dia juga tahu nama aku.

“ Err..kau tak perlu tahu la.” Ujar ku laju.

“ Aisee..mesti la aku perlu tahu. Kalau tak, aku nak panggil kau apa? Ke..kau nak aku cipta satu nama khas untuk kau,nak?” Bagus jugak. Nama apa yek? Aisee..minah kepoh..hot blood..stone cool?? Hurm..not bad.

“ Ok, aku dah ada nama untuk kau. Stone cool! Ok tak? Ok kan??” Buat muka comel kat minah tu yang sudah mengatip gigi. Pecah juga tawa melihat memek muka itu. Aku merenung muka mamat tu bagai nak tembus ke tengkorak.

“ Nak kena la tu. Ke..kau nak aku cipta nama juga dengan kau..err..ahak!! action-ka-men.” Ujar ku lalu ketawa. Aisee..minah ni…selamba tahi cicak betol la. Aku nak ikut ketawa. Dia buat aku ni macam sin chan ke. Action-ka-men?? Hahahahahaha..aku ketawa dalam hati. Memang minah ni gempak la…happening giler. Rugi la kalau tak dapat dia jadi partner. Rajin lagi tu. Idea pun..fullamak..power beb!! Dah la cute. Aisee..ape kena la aku boleh melalut sampai ke situ?

“ Frankly speaking, tak kena langsung la.” Komen lelaki itu. Aku mula naik radang. Yang dia tu kasi nama aku stone cool tu kena sangat la. Mamat ni memang betul-betul nak kena selam dalam mangkuk tandas.

“ Owh really..but..it’s almost like you.. Hurm..Almost!” Ujar ku sengaja menyakitkan hatinya.

“ Anyway Action-ka-men. I’m not in mood today to make a discussion. How about tomorrow? Same time, same place..but make sure your bring something.” Ujar ku serius. Aku terus berlalu tanpa menoleh lagi. Aku puas hati dapat mengenakan mamat itu dengan jayanya. Aku tersenyum sendiri namun langkah ku mati bila bertembung dengan Dewi. Tajam jelingan Dewi padaku itu umpama amaran. Aku ada buat dia marah ke? Seingat ku tak ada la.

“ Ryan Hidayat is mine, ok! Jangan nak menggatal dengan dia pulak.” Ujar Dewi tetiba je. Aku mengatap bibir. Dah la geram dengan Ryan Hidayat tu tak habis lagi. Sudah datang masalah lain.

“ So what? Ada aku kesah? Kalau betul dia tu milik kau..buat apa nak kecoh-kecoh.” Ujar ku geram. Memang sejak aku dan Ryan Hidayat diganding untuk project Prof. Adli, minah ni memang anti giler dengan aku. Hairan la dengan minah ni!

“ Kau ni kan..tak paham bahasa.” Ujar Dewi kasar. Darah ku terus naik ke tahap takat didih apabila mendengar kata-kata Dewi.

“ Alloooooo..takde maknanye kau merapu kat aku pasal tu. Sebab aku memang tak tahu nak cakap apa kat kau bagi kau faham. Kau ni kenapa ya? Nak kata aku ada apa-apa dengan Ryan tu, tak jugak. Macam mana kau boleh tuduh aku macam tu? Dan sekarang ni, kau tuduh aku tak paham bahasa pulak. Siapa yang tak paham bahasa sebenarnya? Huh!!” Sembur ku serius. Buat pecah kepala je layan minah double S ni.

“ Kau memang nak kena. Aku marah ni. Kalau aku dapat tahu kau goda Ryan, nahas kau!” Ujar Dewi tetiba memberi amaran. Aku pecah ketawa. Bengol betul la minah ni.

“ Terpulang la kau nak cakap, nak fikir or nak buat apa. Kau buat la apa-apa yang kau suka. But I’ve nothing to do with Ryan. Got it! Sekali lagi kau bukak cerita karut-marut kau ni, aku tak akan teragak-agak tanam kau underground.” Ujar ku lalu berlalu. Minah double S ni memang tak sedar lagi langit tu tinggi atau rendah.